Neko je napisao pismo Svetom arhijerejskom sinodu. Niko ga nije potpisao. Autori tvrde da govore u ime „vernih Sabornog hrama Svetog Save, Klivlend, Ohajo“, a pismo je razaslato sveštenstvu i parohijama širom Eparhije istočnoameričke. Od Sinoda se traži da interveniše mimo eparhijskog arhijereja. U pismu se govori o isključenosti, ćutanju i patnji, ali se prećutkuju postupci samih autora.
U pismu se tvrdi da već više od dvadeset dve nedelje „veliki broj vernih ostaje izvan svoje crkve“. Ne navodi se, međutim, zašto. Vrata Sabornog hrama Svetog Save ostala su otvorena za svako zakazano bogosluženje tokom čitavog tog perioda. Nijednom parohijaninu nije uskraćen ulazak na Svetu Liturgiju. Ostanak napolju je lična odluka učesnika demonstracija protiv zakonitog premeštaja sveštenstva i kanonski postavljenog Privremenog upravnog odbora, koji deluje na osnovu člana 47 Eparhijskih pravila.
Autori pisma izražavaju žaljenje što su deca odvojena od liturgijskog života Crkve. Ta zabrinutost zaslužuje ozbiljan odgovor. Odrasli koji su odgovorni za tu decu upravo su oni koji su odlučili da ih drže napolju. Nijedno dete nije vraćeno sa vrata hrama. Uvući decu u crkveni spor, a zatim njihovim odsustvom izazivati saosećanje nije svedočenje. To je sredstvo pritiska.
U pismu se pominju sudski pozivi, angažovanje policije i ograničenja pristupa. Izostavljeni su postupci zbog kojih su te mere preduzete. Nini Marković, koja je tokom čitavog tog perioda organizovala i predvodila demonstracije ispred hrama, uručeno je pismo s nalogom da prestane sa svojim aktivnostima na crkvenom posedu. Ona je, uprkos tom nalogu, nastavila da dolazi i organizuje demonstracije. Autori pisma pitaju zašto su verni napolju. Odgovor već postoji u dokumentaciji.
Pored onoga što pismo izostavlja, postoji i pitanje načina na koji je poslato. Zaobilaženje parohijskog sveštenika, Privremenog upravnog odbora i eparhijskog arhijereja radi neposrednog obraćanja Svetom arhijerejskom sinodu nije mali propust u postupku. To je temeljno narušavanje pravoslavnog crkvenog poretka. Član 68 Eparhijskih pravila utvrđuje jasan redosled obraćanja pri podnošenju pritužbi i žalbi: preko Izvršnog odbora, preko parohijskog sveštenika, pa do Eparhijskog upravnog odbora. Autori ovog pisma nisu poštovali taj postupak. Razlog je očigledan: taj put vodi preko Episkopa Irineja, a čitava svrha pisma jeste da se on zaobiđe. Prema Ustavu Srpske pravoslavne crkve, eparhijski episkop je duhovni poglavar svoje eparhije. On njome upravlja. On je odgovoran za sveštenstvo, za parohije i za pastirski život vernih na svojoj kanonskoj teritoriji. Obraćanje Sinodu uz zaobilaženje episkopa nije molba za pomoć. To je javna izjava da ti pojedinci ne priznaju vlast sopstvenog episkopa, upravo onu vlast pod kojom, kako tvrde, traže pomirenje. Ta protivrečnost nije sporedna. Ona je u samoj srži spora.
Na kraju pisma autori uveravaju čitaoce da ne žele da optužuju, već da svedoče. Svedočenje, međutim, zahteva svedoka spremnog da se predstavi imenom. Anonimno pismo, razaslato bez potpisa, koje od crkvenih vlasti traži da postupe na osnovu neproverenih tvrdnji, nije svedočanstvo. To je pritisak.
Postoji i pitanje novca. Na platformi GiveSendGo pokrenuta je kampanja koja koristi registrovani naziv Srpskog pravoslavnog sabornog hrama Svetog Save i prikuplja priloge stvarajući utisak da za to ima ovlašćenje parohije. Nju nije odobrio Privremeni upravni odbor, jedino telo koje ima pravni legitimitet da deluje u ime crkvene opštine. Prikupljena sredstva su, prema navodima, namenjena finansiranju sudskog postupka protiv same Crkve. Darodavci imaju pravo da postave jednostavno pitanje: šta bi tačno bio osnov za tužbu? Episkop je vršio svoju kanonsku vlast pri raspoređivanju sveštenstva, što je ovlašćenje koje je Vrhovni sud SAD potvrdio u predmetu Serbian Orthodox Diocese v. Milivojevich (1976) i koje je zaštićeno doktrinom ministerijalnog izuzeća. Osnov za bilo kakvu građansku tužbu ostaje, u najboljem slučaju, nejasan. Ono što, međutim, postoji jeste neovlašćena kampanja prikupljanja sredstava vođena pod imenom registrovane verske organizacije, bez znanja i saglasnosti njenog upravnog tela. To nije dobro upravljanje. To je pitanje koje zaslužuje pažnju nadležnih regulatornih organa.
Obrazac vredi sagledati u celini. Svaki put kada je Crkva nastavila redovan parohijski život, usledilo je novo zaoštravanje sukoba: ulične demonstracije, obraćanje medijima, kampanje na društvenim mrežama, a sada i anonimna pisma Svetom arhijerejskom sinodu, poslata upravo u vreme najvećeg hrišćanskog praznika, Vaskrsa. Na svakom koraku pozivi na povratak u život parohije su odbijani, a svako odbijanje je bilo praćeno javnom tvrdnjom o isključenosti. Obrazac se ponavlja: odbiti poziv, a zatim optužiti Crkvu da ga nije uputila.
Dok ovo pismo kruži sa svojim pozivima na dijalog i jedinstvo, isti krugovi uputili su javni poziv demonstrantima da se tokom ovog Vaskrsa okupe ispred hrama kako bi Episkopa Irineja „dočekali“ „kako dolikuje njegovom liku i delu“. Ta protivrečnost ne zahteva komentar. Pokret koji tvrdi da traži pastirski dijalog ne organizuje sukobe tokom vaskršnjeg bogosluženja.
Vernici u Eparhiji i van nje zaslužuju jasno iznete činjenice, a ne retoričke predstave. Vrata hrama ostaju otvorena. Uvek su bila.